Perusino-interviews

Na een tijdje voelt hij een licht trillen onder zich. De grond lijkt diep adem te halen. Voor Perusino staat nu een gestalte zonder kroon, zonder harnas en zonder donder in de hand.

Perusino zit op de bank, de schouders opgetrokken, de rugzak tussen zijn voeten. De mobiel is leeg, niet dramatisch leeg, maar dood als een steen. Er blijft stilte over, en die stilte is op dit moment niet vriendelijk. 

Mama Killa staat niet plotseling naast de rots. Ze staat eigenlijk helemaal niet. Ze is er, net zoals de maan er is. Zichtbaar, maar niet tastbaar. Perusino schraapt zijn keel, omdat dit overduidelijk een interview is, ook al doen er geen tafel en stoel mee. De nacht wacht.