Perusina, Perusino en Franz in de Manglares de San Pedro de Vice

In het begin was het stil.

Te stil.

De boot gleed tussen de mangrovewortels door en zelfs Perusino zei niets. Dat was zo ongebruikelijk dat Perusina hem na drie minuten onderzoekend aankeek.

"Gaat het wel?"

"Ik ben aan het kauwen", fluisterde Perusino.

"Waarop?"

"Op de rust."

Franz zat voorin de boot, de poten op de rand, zijn neus in de lucht. Links en rechts groeiden mangroven uit de modder. Hun wortels stonden als kromme benen in het water. Daarachter lag zand. Nog verder naar buiten het droge landschap van Sechura.

Boven hen zaten reigers in de takken. Verderop fladderden kleine steltlopers over een glanzende slibvlakte. Een pelikaan gleed zo laag over het water dat zijn schaduw over de rug van Franz streek.

Toen vloog alles op.

Niet één vogel. Niet tien. Een hele zwerm.

Vleugels klapten. Water spatte op. De lucht zat plotseling vol met geschreeuw.

De boot wiebelde.

Perusino greep de rand vast. "Ik heb de rust niet opgegeten! Echt!"

Perusina dook weg terwijl een vogel vlak over haar heen schoot. "Ze zijn voor iets gevlucht."

Franz snuffelde. "Niet voor ons."

De bootbestuurder Mateo haalde de peddel binnen. "Hier vliegen de vogels niet zonder reden op."

Tussen de wortels dreef iets donkers.

Perusina boog zich naar voren. Het was een schelp. Niet groot. Maar aan de binnenkant was een teken ingekrast: drie korte lijnen en een cirkel.

Mateo werd serieus. "Dat teken heb ik al eens eerder gezien. Bij de oude eb-geul."

"Wat is een eb-geul?", vroeg Perusino.

"Een pad door de modder", zei Mateo. "Maar alleen als het water laag staat."

Franz keek naar het slib. Kleine bubbels kwamen naar boven.

Plop.

Plop.

Plop.

Toen bewoog er iets onder het oppervlak.

"Iemand trekt daar aan de schelpen", zei Franz.

Uit de modder kroop een kleine krab. Hij pakte met zijn schaar een tweede schelp en trok die achteruit weg. Ook op deze schelp stond een teken.

"Hij wijst ons de weg", fluisterde Perusina.

"Of hij jat schelpen met opschrift", zei Perusino.

De krab verdween tussen twee wortels. Mateo duwde de boot voorzichtig vooruit. De mangroven werden nauwer. Takken krasten over de rand. Het water werd ondieper, de modder donkerder.

Toen zat de boot vast.

Niet een klein beetje.

Echt vast.

Mateo duwde de peddel in het slib. Hij zonk diep weg. "We hebben niet veel tijd. Het water komt terug."

Perusina keek naar beneden. De modder voor hen zat vol kleine gaten. Precies in het midden lag een derde schelp. Drie lijnen. Een cirkel. Daarnaast een smalle strook rood plastic.

Franz gromde zachtjes. "Dat ruikt niet naar mangrove."

Hij sprong uit de boot op een wortel. De wortel was nat. Franz gleed uit, peddelde met al zijn poten, herstelde zich en deed alsof dat de bedoeling was.

"Ik testte alleen de gladheid."

Perusina volgde hem voorzichtig. Perusino kreeg van Mateo een lange peddel. Ze balanceerden over de wortels. Onder hen borrelde het slib.

Daarachter lag een smalle waterarm.

Of beter gezegd: dat had een waterarm moeten zijn.

Hij zat verstopt.

Een zwarte vuilniszak hing tussen de wortels. Daaraan waren plastic stroken, een netrest en takken blijven hangen. Het water stuwde zich daarachter op. Aan de andere kant stonden verschillende vogels op droog slib en zochten naar een weg terug naar het water.

"Daarom vlogen ze op", zei Perusina. "Het kanaal is geblokkeerd."

Toen kraakte het. De zak scheurde een stukje verder open. Donker water schoot aan de zijkant naar buiten. De boot achter hen bewoog plotseling.

"Mateo!", riep Perusino.

De boot kwam los uit de modder en draaide dwars. De stroming drukte hem tegen een wortel.

Mateo hield de peddel ertegenaan. "Als jullie het kanaal openen, open het dan goed! Niet half!"

Perusina trok aan de netrest. Hij gaf geen millimeter mee. Perusino sprong op een dikke wortel en greep een tak vast die de zak vastklemde.

"Franz, links! Perusina, houd het net omhoog!"

Franz beet in een plastic strook en trok. De strook gleed uit zijn bek en klapte tegen zijn voorhoofd.

"Ik houd niet van dit doolhof."

"Jawel", zei Perusina. "Dat ga je zo wel doen."

Ze wees naar de krab. Hij kroop steeds weer naar dezelfde wortel. Daaronder zat een kier.

"Daar moet het water doorheen", zei ze.

Perusino knikte. "Dan trekken we niet de hele zak eruit. We openen eerst de kier."

Hij klemde de peddel onder de tak. Perusina tilde de netrest op. Franz trok de plastic strook opzij.

"Nu!"

De tak schoot omhoog. De vuilniszak gleed. Water schoot door de kier.

Franz verloor zijn evenwicht. De stroming greep hem en trok hem richting het kanaal.

"Franz!"

Perusino wierp zich naar voren en greep zijn tas. Perusina pakte Perusino's riem. Mateo pakte Perusina's rugzak. Even hing de hele reddingsketen boven het water.

Toen trok Mateo iedereen terug.

Het kanaal was vrij. Het water stroomde weer door de mangroven. De droge slibvlakte vulde zich langzaam. De vogels keerden terug, eerst aarzelend, toen in kleine groepen.

De kleine krab kroop op de schoongespoelde wortel. Voor hem lag de eerste schelp met het teken.

Mateo glimlachte. "Drie wegen en een watergat. Zo markeerden de vissers vroeger de eb-geul."

Franz schudde zich uit. "Vandaag redden krabben, kinderen en vossen een doolhof."

Perusina stopte de schelp in haar zak. "Sommige wegen zie je alleen bij eb. En sommige plekken hebben hulp nodig voordat het water terugkomt."