Perusino-interviews

Na een tijdje voelt hij een licht trillen onder zich. De grond lijkt diep adem te halen. Voor Perusino staat nu een gestalte zonder kroon, zonder harnas en zonder donder in de hand.

De binnenplaats ruikt naar nat karton, naar koude lucht uit de koelunits en naar zoet fruit dat eigenlijk nog gegeten had kunnen worden. Grote tonnen staan dicht op elkaar en verschillende deksels blijven scheef zitten omdat er te veel in zit. 

Perusino zit op de bank, de schouders opgetrokken, de rugzak tussen zijn voeten. De mobiel is leeg, niet dramatisch leeg, maar dood als een steen. Er blijft stilte over, en die stilte is op dit moment niet vriendelijk.